Mallyan - Nevermore Of Aysgarth Falls

Mallyan werd geboren op 26-06-2001. Zij bleef bij ons, uit het eerste (en enige) nest van Fairy. Mal (uit te spreken als Mel) was ons zonnestraaltje in huis. In haar hele leven heb ik nooit een dag meegemaakt, waarop ze niet vrolijk was. Mal was een zachtaardige hond met een superleuk karakter. Ze was de gangmaker van onze roedel.

In maart 2010, op 8-jarige leeftijd, begon Mallyan de eerste symptomen van Degeneratieve Myelopathie te vertonen. Ze begon hoorbaar te krassen met de nagels van haar linker achterpoot. Dit was een teken dat het gevoel om de poot voldoende op te trekken gedurende het lopen, dat iedere hond van nature heeft, bij haar begon af te nemen.

Het ziekteverloop van Mallyan verliep volledig anders dan het ziekteverloop van Fairy. Fairy overleed 6 maanden na het vertonen van de eerste symptomen, terwijl Mallyan nog een jaar bij ons is geweest. Wij denken dat het verloop bij Mallyan langzamer was, omdat ze een fantastisch goede conditie had voordat ze ziek werd en de dierenarts voelde ook lange tijd geen spierverlies bij haar. Daarbij was ze goed op gewicht, terwijl Fairy overgewicht had. We zijn zo lang mogelijk met Mallyan blijven wandelen, ook langere wandelingen bleven we met haar maken, totdat ze dat niet meer kon.

Bij Mal verliep de ziekte duidelijk met ups en downs. Soms bleef ze weken of maanden stabiel, zonder dat er een achteruitgang was. Dan opeens kwam er een achteruitgang, soms door overbelasting zoals te wild spelen, of mee willen rennen met andere honden op het veld.
Meestal herstelde ze zich nog deels weer van zo'n gebeurtenis, maar uiteindelijk bleef ze na iedere keer dat ze achteruit ging, toch iets slechter dan daarvoor. Vaak was er geen aanwijsbare reden voor een verdere achteruitgang, behalve dan de progressie van de ziekte.

Na verloop van tijd begon ze steeds vaker door haar linker achterpoot te zakken, maar ze bleef zich daarvan herstellen, d.w.z. dat ze gelijk weer overeind kwam. Na een tijdje begon ze ook te slippen met haar rechterachterpoot, maar maandenlang bleef dit zich afwisselen. Het gebeurde maar zelden dat ze echt door beide achterpoten zakte. Vanzelfsprekend bleven we de dierenarts bezoeken, die de progressie ook in de gaten hield.

Ze beet vaak aan haar rug, aan het achterste deel, soms totdat er bijna een hotspot ontstond. We kwamen erachter, via een tip in het Collieblad, dat Tea Tree crème helpt om een hotspot te voorkomen. Bij Mal hielp dat heel goed. Het is opvallend dat dit bijten aan de onderrug bij meerdere collies met Degeneratieve Myelopathie opgemerkt is. Fairy deed het ook, net als haar nestzusje Jenners. Misschien zou het kunnen zijn dat de zenuwuitval tintelingen of gevoelloosheid veroorzaakte? We weten het niet 100% zeker, maar opvallend is het wel.

December en januari waren moeilijke maanden voor Mal, omdat ze moeite had zich staande te houden door de gladheid. We konden slechts hele kleine stukjes met haar en Gwen lopen. Helaas bleek ze na het invallen van de dooi te slecht te zijn geworden om nog naar het park te kunnen lopen, dus bleef het bij korte stukjes. Haar voetjes klapten dubbel tijdens het lopen en door het schuren over het trottoir begon er een plekje te bloeden. We kochten schoentjes, maar daardoor ging ze nog slechter lopen. In huis kon ze zich nog redden, omdat we de vloerbedekking die we er voor Fairy in hadden gelegd, hadden laten liggen na het overlijden van Fairy, omdat we toen al wisten dat ook Mal hieraan zou gaan overlijden.

Ondanks de DM bleef Mallyan zich gedragen als een jonge hond en vooral later in haar ziekteverloop was dat soms hartverscheurend om te zien. Ze wilde dan met haar speeltjes door de kamer rennen, maar kon dat niet meer. Soms was er onbegrip te zien in haar lieve bruine ogen. Ze wilde zo graag, maar het lukte niet meer.

Met onnoemelijk veel pijn in ons hart namen we op 14 maart 2011 afscheid van Mallyan.
Ze was nog maar 9 jaar. Ons zonnestraaltje is er niet meer...

Drie en halve week na het overlijden van onze Mallyan, overleed ook Gwen op 9 april 2011. Ze kon het verlies van haar laatste en beste vriendinnetje niet verwerken.
Ze stopte met eten...
De dierenarts en in het bijzonder de internist van specialistenkliniek De Kompaan hebben samen met ons gevochten voor haar leven, wekenlang. Toch heeft dat niet geholpen.
We waren er al bang voor, dat Gwen niet als enige hond achter kon blijven, na haar leven lang door te hebben gebracht in een fijne roedel.
Ik zal nooit meer het intense verdriet in Gwen's ogen vergeten na het overlijden van Mallyan. Gwen is gestorven van verdriet, ze wilde niet meer beter worden...
In een tijdsbestek van 10 maanden raakten we onze hele roedel van 4 honden kwijt.

Dag lieve Mallyan, dag lief zonnestraaltje...
For all Eternity

Dag lieve Gwen, dag mijn lieve, bijzondere Yorkshire meisje...
Love never dies